Belletje

17:57 uur.
Mijn mobiel rinkelt, ik neem op.
‘Met X uit groep 4. Wij hadden vandaag mailles met u, weet u nog wel?’
‘O. Eh… jazeker!’ (Ik verwachtte een totaal ander telefoontje.)
‘U weet wie ik ben toch? U gebruikt mij heeeeeeeel vaak in de les!’
‘Tuurlijk! Vond je het leuk vandaag?’
‘Ja. Maar ik wil nog even zeggen dat ik u zo mis.’

Toen ik eind jaren negentig begon als docent Nederlands in het voortgezet onderwijs stond ik met naam, adres én telefoonnummer in de schoolgids. Het schooljaar daarna veranderde dat; zowel mijn collega’s als ik werden té vaak telefonisch belaagd door klierige tieners die zich verveelden na het achtste uur. Een tijdje was ik dan ook redelijk paranoia als het ging om gegevens uitwisselen.

Toen ik voor mezelf begon, moest ik wel weer, vond ik. Ik zette mijn telefoonnummer standaard in de handtekening onder mijn mails.

Je ziet wat er van komt.