Belletje

17:57 uur.
Mijn mobiel zoemt, ik neem op.
‘Dag Schoolschrijver! Met X uit groep 4. Wij hadden vandaag mailles met u, weet u nog wel?’
‘Tuurlijk! Vond je het leuk?’
‘Jawel. Maar u was er niet. Daarom mis ik u zo.’

Toen ik eind jaren negentig als docent Nederlands in het voortgezet onderwijs aan het werk ging, stond ik met naam, adres én telefoonnummer in de schoolgids. Het schooljaar daarna veranderde dat; zowel mijn collega’s als ik werden té vaak telefonisch belaagd door klierige tieners die zich verveelden na het laatste uur. Een tijd lang was ik dan ook redelijk paranoia als het ging om gegevens uitwisselen.

Nu ik voor mezelf werk, móét ik wel weer laten zien hoe ik bereikbaar ben. Daarom staat mijn telefoonnummer standaard in de handtekening onder mijn mails.

Je ziet wat er van komt.