In het kleinste puntje van de langste schaduw van Astrid Lindgren

De Schoolschrijver is genomineerd voor de ALMA; de nobelprijs voor de jeugdliteratuur, vernoemd naar Astrid Lindgren.
Het is natuurlijk geen nieuws als ik zeg dat Astrid Lindgren mijn heldin is. Samen met Annie, Sjoerd, Roald e.v.a. inspireert ze mij (en heel veel andere auteurs) bij het uitbroeden van mijn verhalen.

Vroeger wilde ik Astrid worden; ik wilde ‘later’ Zweeds studeren, in Stockholm wonen, een kind krijgen dat Lars heette en heel veel mooie boeken schrijven.
Tegenwoordig verslind ik nog steeds alle literatuur die ik van en over haar kan krijgen, niet in het Zweeds, want dat staat nog op mijn bucketlist, maar voor een biografie in het Duits of Engels deins ik zeker niet terug. Ik ben in Vimmerby geweest, in Junibacken en ik ga zelfs regelmatig bij haar op bezoek. Virtueel.

Ik loop door Gamla Stan, een oude, statige wijk in Stockholm waar de ondergaande zon ’s avonds alle gevels roze kleurt, ik weet precies waar ik moet zijn. Dalagatan 46, boven het restaurant met de rode zonwering.
Daar is het.
De deur naar de portiek is zwaar en log, ik duw hem open en neem de trap en open de voordeur van het appartement. In het halletje hang ik mijn jas op. Dan loop ik door naar de eetkamer, in het hart van het appartement. Van daaruit kan ik naar de zitkamer, waar ik smul van de kunst aan de muur, de goedgevulde boekenkasten her en der en natuurlijk de typisch Zweedse vloerkleden. In een zijkamertje werkt Astrid Lindgren.
In opperste  concentratie.
In mijn verbeelding.

Met een druk op de knop ben ik weer in mijn eigen werkkamer. Hej då, Astrid, het was me weer een waar genoegen. Ik pak mijn schrijfwerk weer op, tref voorbereidingen voor mijn les Nt2 en denk na over januari, als De Schoolschrijver weer van start gaat.

Ik vraag me af wat Astrid Lindgren van De Schoolschrijver zou vinden. Zij nam het altijd op voor kinderen; ook als ze opvoeders daarmee tegen de haren in streek, of júíst dan. Ze heeft trouw gecorrespondeerd met kinderen en tieners die het moeilijk hadden en gestreden voor een betere, vreedzame samenleving voor mens en dier.
Voor het kind.

Ik heb het vermoeden dat ik, als één van de vele Schoolschrijvers (met nog slechts vijftien geschreven boeken), toch tenminste in het kleinste puntje van haar langste schaduw op een mooie, Zweedse avond sta. Samen met de andere Schoolschrijvers zet ik me in voor kinderen. We willen hen taalsterk maken, meer leesplezier geven en on top of it all meer zelfvertrouwen. We willen dat ze  kansrijker en gelukkig worden.
Ik denk dat Astrid Lindgren ons werk zeker goedgekeurd zou hebben en ik vind het geweldig fijn in dat puntje van haar schaduw.

In maart 2018 wordt de ALMA uitgereikt.