Spannend

Soms zijn stress en spanning lekker. Naar een deadline toeschrijven vind ik helemaal niet erg, zo lang ik min of meer weet wat ik schrijven wil. Ik houd wel van dat gejakker op mijn toetsenbord, van het aantal woorden dat ik rap zie toenemen in de statusbalk onderaan mijn scherm, van de schemer die valt met de nacht achter zich aan terwijl ik net doe of het nog steeds mijn werkdág is.
Afgelopen maandag leverde ik het laatste deel in van de Fashion Academy, althans een zeer ruwe versie ervan. Die moest eruit. Zowel voor de planning van de uitgeverij als voor mijn gemoedsrust. Iets voor middernacht was het. BAM! Laatste punt, bestandsnaam aanpassen en mailen maar! Heerlijk.

Altijd als ik spanning ervaar – hoe goed er ook mee te dealen valt -, verlang ik naar rust. Best logisch.
Maar rust brengt mij ook vaak rusteloosheid.
Onzekerheid.
Een gevoel van nutteloosheid.

Ik kijk uit naar de feedback van de uitgever. Zo lang het een behoorlijke portie is en ik bij alles kan denken ‘jaaaaa, tuurlijk moet dat anders!’ is het prima en alleen maar leerzaam. Als de reactie een onverwachte koude plens water in mijn gezicht is, moet ik ervan bijkomen. Wakker en wijzer worden.
Daarna is het tijd voor de tweede ronde. Herschrijven. Aanpassen. Verbeteren. Altijd goed.

Maar dan!
De stress van het opnieuw beginnen, na een jaar lang volledig met één en dezelfde serie te zijn bezig geweest.
Drie verhalen vechten om aandacht in mijn hoofd.
Alledrie totaal anders dan wat ik ooit eerder publiceerde.
Zou het me lukken om ze op papier te zetten?
Om de tijd en het geduld te nemen, te blijven geloven in mijzelf en het schrijfproces?
Spannend…