Een paar eigenschappen die in mijn werk altijd van pas komen zijn mijn leergierigheid en mijn vermogen tot verwondering. Ik kan geen genoeg krijgen van luisteren naar mensen die dingen beter kunnen dan ik. Ik kijk schaamteloos, mateloos naar hen op en hang aan hun lippen. Als het op inzichten verwerven aankomt, ben ik een echte veelvraat.

Na een half jaar keihard werken aan de Fashion Academy en daarnaast lesgeven als Schoolschrijver en docent Nt2, komt er nu een periode aan waarin ik mijn honger naar kennis en nieuwe creativiteit enigszins kan stillen:
– Komende woensdag vindt de jaarlijkse Annie M.G. Schmidtlezing plaats. Pen en schrijfblok liggen al klaar om aantekeningen te maken van al het bijzonders dat Rindert Kromhout vast en zeker gaat vertellen.
– Zaterdag a.s. is er de (ook jaarlijkse) Middag van het Kinderboek in de OBA van Amsterdam. Ik weet nu al dat ik me klein en nietig ga voelen tussen de vele collega’s die meters boeken hebben geschreven (zelf zit ik op 30 centimeter; ik heb het met een liniaal nagemeten).
– Op 16 juni ga ik naar de Conferentie Creatief Schrijven in het Onderwijs. Smullen.
– Op 17 juni geeft Tools voor Taal een workshop Art Journaling. Eén keer raden wie daar met vieze verfvingers en lijm in haar haren lekker gaat zitten genieten…

Honger smaakt altijd naar meer.

Soms zijn stress en spanning lekker. Naar een deadline toeschrijven vind ik helemaal niet erg, zo lang ik min of meer weet wat ik schrijven wil. Ik houd wel van dat gejakker op mijn toetsenbord, van het aantal woorden dat ik rap zie toenemen in de statusbalk onderaan mijn scherm, van de schemer die valt met de nacht achter zich aan terwijl ik net doe of het nog steeds mijn werkdág is.
Afgelopen maandag leverde ik het laatste deel in van de Fashion Academy, althans een zeer ruwe versie ervan. Die moest eruit. Zowel voor de planning van de uitgeverij als voor mijn gemoedsrust. Iets voor middernacht was het. BAM! Laatste punt, bestandsnaam aanpassen en mailen maar! Heerlijk.

Altijd als ik spanning ervaar – hoe goed er ook mee te dealen valt -, verlang ik naar rust. Best logisch.
Maar rust brengt mij ook vaak rusteloosheid.
Onzekerheid.
Een gevoel van nutteloosheid.

Ik kijk uit naar de feedback van de uitgever. Zo lang het een behoorlijke portie is en ik bij alles kan denken ‘jaaaaa, tuurlijk moet dat anders!’ is het prima en alleen maar leerzaam. Als de reactie een onverwachte koude plens water in mijn gezicht is, moet ik ervan bijkomen. Wakker en wijzer worden.
Daarna is het tijd voor de tweede ronde. Herschrijven. Aanpassen. Verbeteren. Altijd goed.

Maar dan!
De stress van het opnieuw beginnen, na een jaar lang volledig met één en dezelfde serie te zijn bezig geweest.
Drie verhalen vechten om aandacht in mijn hoofd.
Alledrie totaal anders dan wat ik ooit eerder publiceerde.
Zou het me lukken om ze op papier te zetten?
Om de tijd en het geduld te nemen, te blijven geloven in mijzelf en het schrijfproces?
Spannend…

Gisteren was het vijftien jaar geleden dat Astrid Lindgren overleed. Ze groeide op als een gelukkig kind, wat droevige tiener, een eenzame, uit huis gezette, ploeterende twintiger en werd alleenstaande moeder van een zoon, echtgenote van een alcoholist, moeder van een zoon en een dochter, gescheiden, beroemd, wereldberoemd, moeder van een overleden zoon, oma, politica, blind en dat allemaal ongeveer in deze volgorde.
Ik ben best wel eens fan geweest van een popartiest, maar idolaat was ik en blijf ik de rest van mijn leven van Astrid. Het is een gen, denk ik. En ik heb het doorgegeven.
Want zoals ik vroeger stilletjes ernaar verlangde om Madieke te zijn, zo verzuchtte jongste vorige week nog toen ik haar in bed legde: ‘Ik wou dat ik Lisa was…’

Tak sa mycket, Astrid, voor Madieke, Pippi, Karlsson, Emil, meneer Rozenstraf, Lisa en alle anderen, ja zelfs voor Tengil die akelig veel op Trump lijkt. We wensen jou voor altijd en eeuwig een fijn, wit boerderijtje in een vredig Nangijala.

Lieve jongens en meisjes van De Dapper,

Op donderdag 26 januari begint het sprookje van De Schoolschrijver op jullie school. Wees gerust: het wordt een verhaal zonder giftige stiefmoeders, boze wolven en hongerige reuzen.
Hoewel, misschien ook niet… Jullie mogen het helemaal zelf verzinnen! Ik zal je erbij helpen. En voorlezen natuurlijk. En luisteren als jullie voorlezen. Misschien houden we soms zelfs tijd over voor een spelletje! We zien wel.
Wordt het saai? Moeilijk? Alleen voor meisjes? Alleen voor de besten van de klas?
ECHT NIET.
Ik ben Schoolschrijver voor iedereen.
Moet ik dat bewijzen?
Oké, let op.
Een test:

Ik ben Schoolschrijver voor degenen die weten met welke zin elk sprookje eindigt.

Kijk nou maar eens even om je heen.
Wie weet wat de laatste zin is van elk sprookje?
Zie je wel.

Tot donderdag!

‘Ik heb goed nieuws en slecht nieuws,’ zou mijn jongste dochter met een ondeugende grijns zeggen.
Voor alle supergetalenteerde, geniale, briljante vakantievierders is het slechte nieuws dat de scholen weer gaan beginnen. Het goede nieuws voor iedereen van 0 tot 100 is dat de Kinderboekenweek er weer aan komt!!! Voor beide geldt: je kunt mij BOEKEN!
Dan kom ik langs op school en vertel over mijn boeken. Over Plan C, want daarin speelt een heel zielige, maar tegelijkertijd heel dappere opa een grote rol en opa’s zijn deze KBW ont-zet-tend belangrijk.
En als je wilt, vertel ik over mijn nieuwe serie: We love fashion. (In het Nederlands, dat beloof ik je.) De eerste twee delen zijn uit en ik ben er verschrikkelijk blij mee!
Als je oren genoeg hebben geluisterd en je billen klaar zijn met stilzitten, gaan we wat doen. ‘Wat?’ denk je nu misschien. Wat is wat dan?
Tja.
BOEK me maar. Dan kom je er vanzelf wel achter!

Lieve schatten,

Nog even en dan begint de zomervakantie en kunnen bij de meesten van jullie eindelijk de schouders weer een stukje zakken. Daarmee bedoel ik dat je kunt ontspannen.

Geen Cito’s meer, geen spreekbeurten, werkstukken, werkweken en andere schoolse zaken waarbij presteren alsmaar voorop staat.
Ik zou bijna zeggen: presteer het maar eens om zes weken niks te doen, behalve jezelf weer te ontdekken! Laat al je cijfers, scores, PR’s, diploma’s en certificaten maar eens los en kijk eens in de spiegel. Maar dan écht. Wie zie je? Een verlegen, druk, teruggetrokken, stuiterballerig, knap, gewoon, aardig, stoer en kwetsbaar kind soms? Mooi zo! Geniet ervan!
Hoe?
Lekker in je unieke uppie, wat mij betreft. Ga je maar fijn vervelen. Pak een badlaken en zoek een rustig plekje op een oever langs een sloot. Of ga op de trampoline in je tuin liggen en zoek wolken in monster- of hartjesvorm. Pak een klapstoel en geniet van een kopje thee op de galerij van je flat, staar naar de overkant of voor mijn part naar niks.
Denk, mijmer, pulk in je neus, kauw op je haar, zuig desnoods weer eens ouderwets op je duim, maar vooral: heb het helemaal oké met jezelf.

En komt per ongeluk toch eens een baaldag? Krijg je even schoon genoeg van je eigen simpelezielen ik die niks boeiends meemaakt? (Grijp dan vooral NIET naar je tablet of je smartphone. Die geven je namelijk geen aandacht, maar vragen het alleen. Mag ik een selfie van je? Geef jij ook een reactie? Denk je aan je updates? Je moet nog vijf e-mails lezen! G.A.T.V.E.R.)
Pak een boek en lees.
Dan zul je eens wat beleven!

Veel plezier in de zomer en tot in september,
Simone
PS: Ga je niet op vakantie? Maakt niks uit: lezen is reizen in je hoofd. Je kunt deze zomer dus overal naartoe!  😉

Tip voor na de zomerstop!!!

Schrijverscafe We Love Fashion voor oud & JONG

Het wordt:

– gezellig
– grappig
– informatief
– creatief
– interactief

En natuurlijk ook:

– modieus
– stijlvol

En dat allemaal op een maandagavond in september…